Pindakaasparadijs
In het eerste nummer van Landleven van 2010 staat een leuk artikel over een pindavogelpot. Het artikel is voorzien van tekeningen en foto’s en een werkbeschrijving.
Op een zondag, uiteraard een zondag dat de bouwmarkt is gesloten, besluit je dat het toch wel leuk is om zo’n ding te maken.
Een rond stokje, een iets dikker rond stukje hout tja dat heb je nu net niet in de schuur liggen. Met een hard houten lat en een beetje multiplex moet het ook lukken. Zo rond het middaguur staat het geval in de tuin en nu maar wachten totdat de vogels het lekkers gaan ontdekken en van de pindakaas gaan snoepen. De pot pindakaas is wel op zondag aangeschaft, bij ’s lands grootste grutter, weinig zout en met stukjes noot. De eerste week is er geen hap van de pindakaas genomen. Vreemd want in de tuin zijn toch vogels genoeg. Er zijn kramsvogels, mussen, groenlingen, merels en onze vaste buurt bewoners de kool- en pimpel mezen.
Aan het einde van de tweede week is het een roodborstje die het eerste hapje neemt kort daarop gevolgd door de koolmeesjes en de pimpelmeesjes. In week drie zijn het de spreeuwen die de buit met elkaar verdelen. Andere vogels krijgen geen kans meer om maar in de buurt te komen van de pindakaas. Ze zitten op de erf scheiding te wachten totdat ze de etende spreeuw kunnen aflossen. Duurt het te lang, en dat is al heel snel, dan wordt de eter verjaagd en begint het spelletje opnieuw.
Nu denkt u wellicht, zo’n grote pot pinda kaas, toch al snel 10 cm hoog, daar gaan de vogels niet in. De pot wordt zo schoon gegeten dat de vogels erdoor naar buiten kunnen kijken zodat er van angst kennelijk geen sprake is. De eerste pot pindakaas is leeg en van nummer twee is de bodem in zicht. Etende vogels trekken nog meer vogels en onze poes Mina mekkert achter de ramen heel wat af bij het zien van al die lekkere hapjes. Als het aan ons ligt blijft het bij mekkeren en zal ze haar maal moeten doen met kattenvoer.
Gastschrijver: Peter
Ze mekkert niet alleen maar Mina kan ook heel lief zijn.
De lente komt van ver
De lente komt van ver, ik hoor hem komen
en de boomen hooren, de hooge trilboomen,
en de hooge luchten, de hemelluchten,
de tintellichtluchten, de blauwenwitluchten,
trilluchten.
O hoor je haar komen
met je zachte warme vingeren
hoog trillende in de bloeme-
luchten die rondom klingelen?
met je vlottend haare
met het licht gebaren
van je blauwe vervlietende oogen
in het allerhooghooge
het hoogheilige luchtige goudluchtere licht?
hoor je ‘m komen tederstil licht?
Bovenstaand is een fragment uit een gedicht van Herman Gorter.
Kijk ik uit mijn raam zie ik een stralend blauwe lucht en krijg ik een lentegevoel. Mijn blik mag echter niet verder naar beneden dalen want dan aanschouwt mijn oog, daken met sneeuw en een wit besneeuwde tuin.
Ik hou van witte tuinen maar dan bedoel ik een tuin vol witte bloemen. Een tuin vol tederstil licht. Wat verlang ik naar de lente, als de eerste zonnestralen het klimop bereiken. Deze week ga ik witte bloemen zaaien in potjes op de vensterbank, de Ammi majus, witte Dille, een pracht op ranke steeltjes. Deze plant vlecht ik dit jaar door de border van mijn stadstuin samen met Cleome spinosa ‘Helen Campbell’, kattesnor. Ook in mijn pluktuin komen deze planten te staan, mooi om te verwerken in bloemschikken. Een oude liefde die ik weer gevonden heb.
Bijen in Den Helder
Vandaag is in Nederland de start gegeven van het Internationaal jaar van de biodiversiteit dat gebeurde in Leiden. Ook is vandaag de lancering van Het Nederlands Centrum voor Biodiversiteit.
Biodiversiteit is al het leven op aarde, ook de bijenvereniging houdt zich bezig met biodiversiteit, op 19 februari wordt er samen met de afdelingen Beemster, West Friesland, N-H Midden, Den Helder, Zijpe en Zaanstreek een gezamenlijke bijeenkomst georganiseerd met als thema:
‘Wat kunnen wij, in dit agrarisch deel van Noord-Holland doen om de biodiversiteit te verhogen? ‘
Bijen en biodiversiteit, bijen zijn voor de bestuiving noodzakelijk maar bijen kunnen niet zonder de diversiteit van planten. Zonder elkaar zijn ze niets. Dit jaar proberen we onze moestuin zo bij-vriendelijk als mogelijk is te maken. Een kruidentuin, fruitbomen, fruitstruiken maar ook een pluktuin en natuurlijk de groentetuin. We hopen dat we het dit jaar overal horen zoemmmmmen. Wij willen ons steentje bijdragen of liever plantje bijdragen.
Struiken zijn ideaal voor biodiversiteit, het is een leefgebied voor insecten, vogels en zoogdieren. Op onze moestuin hebben we langs beide zijden struiken geplaatst, zoals kruisbessen, rode bessen maar ook vlinderstruiken.
Helaas is onze tuin niet groot genoeg voor een Wilg, gelukkig staan er op ons complex wel een paar wilgen. Wilgen zijn in het vroege voorjaar een leverancier van stuifmeel voor de bijen. Vaak zie je de bijen met hun pootjes vol stuifmeel aan komen vliegen, het lijkt net of ze gele wollen sokjes dragen. Niet alleen de honingbijen houden van de Wilg maar ook bij solitaire bijen is de Wilg favoriet.
Op bovenstaand kaartje van de bijenvereniging zie je overal kruisjes staan, deze kruisjes betekenen dat daar bijenkasten staan. Dit kaartje is alleen van Den Helder maar ook in Julianadorp staan meerdere bijenkasten. De bijen kunnen bijna heel het Heldersche gebied bestrijken. Even ten noord-oosten van Huisduinen zie je de woorden ‘ons complex’ staan, dat is het plekje waar wij vaak te vinden zijn. Op nummer 63 vindt je onze moestuin. De bijen staan nu nog in de bijenstal maar zodra de temperaturen het toelaten verhuizen ze weer naar ons complex.
Volgende week begin ik met het zaaien van de plantjes voor pluk en moestuin. Dit weekend ga ik alles uitzoeken, er staat een grote bak vol zaden, via de Bigswap heb ik veel soorten in mijn bezit gekregen. Als ik zo kijk denk ik dat heel ons complex gevuld kan worden met planten. Niet alleen ons tuintje.
Verheug me in ieder geval op het voorjaar en de bloemenweelde die er dan in onze tuin te zien is.
Winterstilte
Winterstilte
De grond is wit, de nevel wit,
De wolken, waar nog sneeuw in zit,
Zijn wit, dat zacht vergrijzelt.
Het fijngetakt geboomte zit
Met witten rijp beijzeld.
De boom houdt zich behoedzaam stil,
Dat niet het minste takgetril
‘t Kristallen kunstwerk breke,
De klank zelfs van mijn schreden wil
Zich in de sneeuw versteken.
De grond is wit, de nevel wit,
Wat zwijgend tooverland is dit?
Wat hemel loop ik onder?
Ik vouw de handen en aanbid
Dit grootsche, stille wonder.
Jacqueline E. van der Waals
1868-1922
Verandering moestuin
Terwijl buiten de sneeuw in grote vlokken, sinds vanmorgen 9 uur, onafgebroken naar beneden dwarrelen, ben ik bezig met mijn moestuinplan.
Dit jaar is de moestuin aan de beurt om een metamorfose te ondergaan. Een deel van mijn tuin sta ik af aan Peter, voor zijn fruitbomen en bijen.
Eerst hebben we overwogen om er een tuin bij te nemen, we hebben ons op de wachtlijst laten plaatsen maar toen kwamen er twijfels, gaan we dat redden, nog meer werk?
Gelukkig realiseerden we op tijd dat het te veel werd. De tweede tuin wilde Peter omdat de bijen mij niet aardig vinden. Terwijl ik er toch voor zorg, dat er voldoende drachtplanten staan maar nee, aardig vinden ze mij ondanks dat, niet. Ik ging niet meer met plezier naar mijn tuin, iedere dag opnieuw de vraag, laten ze me vandaag met rust of komt er weer een aanval en komen ze als ongeleide projectielen op me af.
Heb je dat een paar maal meegemaakt ben je niet meer zo gecharmeerd van bijen, eerst schreeuwde ik: de bijen van de tuin of ik ga weg maar ach dat doe je ook niet zo gauw. Weggaan, bedoel ik.
Na een lezing van een Koninginneteler en zijn verhaal hoe zijn vrouw aldoor aangevallen werd door de bijensoort die hij in de jaren zestig had, begrepen wij dat wij andere Koninginnen moesten hebben van een zachtaardiger ras.
Dit voorjaar krijgen wij andere koninginnen en dan hebben we binnen 12 weken een totaal nieuw bijenvolk.
Aan ons tuinhuisje gaan we een bijenstal bouwen en zal ik als de bijen van de winterstalling komen, ze weer met liefde ontvangen. Voor mij wordt het natuurlijk als alles eenmaal gerealiseerd is natuurlijk ook minder werk. De tekening is klaar, er komen minder groentensoorten, ga niet meer experimenteren met verschillende soorten maar verbouw alleen nog wat we in ieder geval lusten. Verder komt er een pluktuin, bloemen vind ik prachtig, mooi om te verwerken in bloemstukjes maar natuurlijk ook voor mijn gevleugelde vriendjes, de bijen.
Ook worden er veel kruidenplanten geplaatst, vooral tijm vinden de bijen verrukkelijk, ook ben ik op zoek naar vaste planten die tot in oktober/november bloeien. Om voor de bijen zo lang mogelijk voedsel te hebben.
Veel honing zullen wij niet winnen voor ons is de honing hoofdzakelijk voor de bijen.
Bekijk ik mijn tekening dan ben ik tevreden met de indeling en mag van mij het voorjaar beginnen.
Nu trek ik gauw mijn schoenen aan, nee niet om op de moestuin aan de slag te gaan maar om sneeuw te ruimen.
