Zo onwaarneembaar als Verdriet
Zo onwaarneembaar als Verdriet
Ging snel de Zomer heen
Te onwaarneembaar leek het wel
Dat het op Ontrouw lijken kon
Een Rust, gefilterd net
Als Schemering al lang gemerkt,
Of als Natuur, een Middag heel
Alleen maar met zichzelf
De Avond viel vlugger
En vreemd scheen de Ochtend
Een Gratie, galant en toch pijnlijk als bij
Een Gast vertrekkensklaar
En zomaar zonder Vleugels
Of zonder hulp van Zeil of Kiel
Begon toen onze Zomer licht haar vlucht
In al het Mooie.
Emily Dickinson ( 1830-1886)
is een van de meest intrigerende figuren uit de Amerikaanse literatuur.
Tijdens haar leven zijn er nauwelijks gedichten van haar gepubliceerd. Pas na haar dood werd ze de belangrijkste dichteres van de 19de eeuw.
Haar verzen en gedichten klinken alsof ze pas geschreven zijn, haar gedichten zijn ook eigenzinnig maar hebben een verrassende charme.
Eerste oogst
Dat is die minne die ewelic minnet
Wat dauwt daar zo waar de
Zon ondergaat -?
Kind, de zon doet de aarde
In nachtgewaad.
Wat zijn dat voor dingen
In wei en riet -?
Kind, de krekels zingen
Een minnelied.
Wat dragen de winden
Voor geur zo laat -?
Kind, de bloesem van linden
Die opengaat.
Wat schijnen jouw ogen
Zo groot, zo goud -?
Kind, dat doet dat hoge
Vergulde woud.
Wat is – zeg – dat verre
Zoete verdriet -?
Kind, vraag dat de sterren,
Vraag het mij niet!
Na het lezen van het stukje over auteursrecht bij Annetanne ben ik op zoek gegaan naar een gedicht waarvan de dichter al langer dan 70 jaar geleden overleden is. In de bundel Eerste oogst vond ik dit mooie gedicht, geschreven door Carel Steven Adama van Scheltema. geboren in 1877 en overleden in 1924.
De foto is gemaakt door mijn broer Freek Bellinga.
De paardebloem
Overal kun je mij vinden
met mijn opgewekt gezicht.
Tegen mij de strijd aanbinden,
vindt een tuinman vaak zijn plicht.
Kijk die stakker toch eens werken
met zijn schoffel en zijn schop.
Zonder iets te laten merken
duik ik ergens anders op!
En het kan me ook niets schelen
dat ik hem een beetje plaag,
want jij komt straks met me spelen;
‘pluisjes blazen’ doe je graag!
Na een vakantie in het mooie Groninger land met zijn ver gezichten en paardebloem rijke weilanden, even een gedichtje van Cicely Mary Barker.
Vuurrode dorpen
Vuurrode dorpen!
Wind wuivend de kruinen der bomen,
helle dorpen, rood, groen en wit.
Giftiggele koolzaadvelden met
miljoenen bijen, triljoenen insecten.
Goud het broze riet in ‘t voorjaar,
als de noordenwind blauw vuur
slaat uit de watertochten.
Geel het koren in de zomer,
zweterige zwarte knechten
en bloeiende meiden,
sterk en weelderig als de grond
die vruchtbaarheid braakt.
Johan Dijkstra.
Schilder van de Groningse ‘De Ploeg’
Bron museum Kranenburgh Bergen
Muur in Leiden
Hugo Claus, uit ‘Flagrant’,
Afscheid van een groot schrijver.
