Parijs
Ben naar Parijs geweest, ‘t was een gezellig feest, heb er gedanst met
Jozefien……..
Nee, dat nu net niet maar wel heel veel moois gezien, parken, musea en natuurlijk de Seine. Vele voetstappen hebben we achter gelaten, veel gezien maar ook weer blij om terug te zijn en de frisse lucht van de Noord en Waddenzee te ruiken. De musea zijn prachtig, Musée d’Orsay, het mooie oude treinstation van eind 19de eeuw met zijn hoge hal en monumentale klok. Het gebouw alleen al, is een bezoek waard, vele uurtjes hebben we hier rond gekeken.
Mussée du Quai Branly, het etnografische museum. Het museum ligt aan de Seine in de schaduw van de Eiffeltoren. Een museum met een prachtige collectie uit verschillende landen, Afrika, Azië, Oceanië en Noord- en Zuid- Amerika, in totaal zijn hier meer dan 300.000 objecten gehuisvest waarvan ze proberen in ieder geval 3500 objecten permanent te exposeren. Het museum is een architectonisch hoogstandje. De architect Jean Nouvel heeft het museum op originele wijze gestalte gegeven. Het gebouw omvat 10.000 m2 expositie ruimte die midden in een bijna 2 ha grote tuin met fraaie beplanting ligt en het gebouw is op 10 meter hoge palen gebouwd. In de tuin vindt u een afspiegeling van de herkomst van de voorwerpen in het museum: de bijzondere vegetatie komt uit de hele wereld en wordt beschermd tegen het verkeer op de kade door een 200 meter lange glazen muur van 12 meter hoog. Ook in de rest van het gebouw draait het om doorschijnendheid, glas, hout, stromende lijnen en warmte. Het bijzondere aan dit gebouw vind ik echter de verticale tuin, Le Mur Végétal, die groeit op een van de muren van het hoofdgebouw.
Deze speciale tuin is ontworpen door Patrick Blanc. Vol bewondering hebben we staan kijken naar deze constructie, het plan om zelf zoiets te realiseren neemt al vormen aan. Dan niet gelijk op een hele muur maar een klein deel van onze keukenmuur willen wij zo gaan bekleden. De eerste plantjes staan klaar, het vilt is in bestelling, nu nog uitzoeken hoe we het irrigatiesysteem in gaan bouwen.
Parijs de stad met zijn vele parken, gelopen hebben we in Jardin de Luxembourg, met zijn Franse bloembedden en italiaanse fonteinen, Jardin des Plants, helaas zijn de victoriaanse kassen gesloten ze worden gerestaureerd, en Jardin de Tuileries.
Natuurlijk mag je het smalste park wat Parijs kent niet overslaan, de vroegere spoorlijn naar Straatsburg, ‘La Coulée Verte’ of La Promonade Plantee over een lengte van 5km is hier een park aangelegd, 9 meter boven straatniveau loop je door dit mooi aangelegde park met zijn vele bankjes. rozenbogen, waterpartijen en Picknick weiden. In de bogen van het viaduct vind je kunstwinkeltjes. Een leuk idee voor een stukje spoorlijn.
Natuurlijk zijn we ook op één van de beroemde begraafplaatsen geweest die Parijs rijk is, Montparnasse. We hebben gestaan aan het wel zeer eenvoudige graf van Osip Zadkine, we waren op zoek naar een graf met een typerend kunstwerk van hem, een aantal keer waren we er al aan voorbij gelopen. Een oudere heer wees ons de bijna vervaagde lettertjes aan op een donkerroze steen. Het eveneens eenvoudige graf van Simone de Beauvoir en haar geliefde Jean-Paul Sartre maar natuurlijk hebben we ook gezocht naar het beeld ‘De Kus’ van Constantin Brancusi.
De twee geliefden in Brancusi’s ‘De kus’ omhelzen elkaar. Ze vormen één vierkant blok, hoofd en lichamen ontmoeten elkaar in het midden een groot verschil met ‘De Kus van’ Rodin. Het beeld van Brancusi is een eenheid, een evenwicht tussen tegendelen en liefde voor het leven.
Ook het Pantheon stond op ons programma, vele graven hebben we ook hier weer bezocht, zoals van Emile Zola, Voltaire en de uitvinder van het Braille, Louis Braille maar het indrukwekkende in dit gebouw vind ik de slinger van Foucault. De slinger van Foucault is een zeer groot uitgevoerde slinger, genoemd naar de Franse fysicus Léon Foucault. Doordat het vlak waarin de slinger beweegt dezelfde stand in de ruimte behoudt kan hij gebruikt worden om de draaiing van de aarde aan te tonen. Je raakt gebiologeerd door deze slinger en kunt je blik niet afhouden van deze aparte slingerklok ook Umberto Eco werd door deze klok geïnspireerd en schreef een gelijknamig boek, Il pendolo di Foucault.
Zo kan ik nog wel een aantal bladzijden schrijven over Parijs maar de moestuin en het nieuwsblad willen gevuld worden, ook de sinds maandag geplaatste bijenkasten hebben aandacht nodig. Binnenkort schrijf ik meer over onze verticale tuin, want deze gaat zeker gebouwd worden.
Collage van de grafen op Montparnasse met in het midden het graf van Osip Zadkine
