Nazomeren in Winkel
Tijdens nazomeren een bezoek gebracht aan een aantal tuinen en exposities in Winkel en omgeving. Ieder jaar word dit evenement georganiseerd. Een rondvaart, een tocht met de paardentram, muziek, open tuinen, kunst, zelf gemaakte jams en vers fruit, het aanbod is groot. Slechts een klein deel hebben we die dag bekeken. Eerst thuis in het krantje gekeken wat ons echt aansprak en die tuinen hebben we die dag bezocht. De tuin met heel veel grassen soorten van Ria Smit in Winkel was voor mij een must. Grassen spreken mij aan, het geeft een tuin een extra dimensie. De tuin van Ria is bekoorlijk, veel vaste planten, afgewisseld met grassen en twee indrukwekkend grote bamboe planten.
De kleurcombinatie in deze tuin is schilderachtig, hoofdzakelijk wit, geel, paars en een toef rood, uiteraard in combinatie met het vele groen van de grassen met hun sierlijke pluimen en het grote groene blad van de Canna met de rode bloem, het Indisch bloemriet. In het achterste deel van de tuin is een langwerpige vijver over de breedte van de tuin met twee borders waarin de planten symmetrisch geplant zijn. Het uitzicht over de sloot en weilanden geeft deze tuin een weids gevoel. In mijn ogen is deze tuin perfect, Ria zelf denkt hier anders over, natuurlijk alles kan perfecter maar het is juist het onverwachte van de natuur wat een tuin spannend maakt.
Mijn eerste gedachtegang was, zo ga ik mijn tuin inrichten, gelukkig doe je zo iets niet op stel en sprong. Mijn mooie bomen zou ik toch niet willen missen en al mijn hosta’s en varens die doe ik toch ook niet zo maar weg. Misschien als we nog eens verhuizen en een klein huisje kopen met een grote tuin dat er een border ingericht gaat worden met alleen vaste planten en grassen. Na het zien van Ria haar tuin wil ik wel meer rust in mijn tuin creëren, het is in mijn tuin erg rommelig, ik wil teveel verschillende plantensoorten in een te kleine tuin plaatsen. De tuin ga ik in gedeelten aanpakken, de hosta’s en varens gaan naar één zijde van de tuin, het koninginnekruid wordt uitgedund, daarvoor in de plaats een paar pollen Indisch bloemriet en tussen de hosta’s en varens wat mooie bloeiende planten voor het kleur accent.
De tuin van Ria is een bezoekje waard. Een echte ‘Liefhebberstuin’.
Sissinghurst in Kent
De tuin van Sissinghurst bestaat uit meerdere kamers. Vita beschreef haar tuin als een ‘chaos van kleuren, een dronkenschap der zinnen’.
Daar kan ik mee instemmen, een tuin vol kleur en variatie maar voor mij sprong er één tuin uit.
De witte tuin is wellicht de bekendste ‘kamer’ in de tuin van Sissinghurst. Hier overvalt je een gevoel van rust, al die wit en grijs tinten.
Zittend op dit bankje had ik hier dagen willen vertoeven. Zo mooi en sereen, het is dat mijn tuin niet groot genoeg is maar anders zou ik ook zo’n witte kamer aanleggen.
De geur van de witte bloemen in de avonduren schijnt verrukkelijk te zijn, dat mis je op Sissinghurst schrijft Romke van der Kaa omdat de tuin ’s avonds nooit open is. Vorig jaar waren wij in Sissinghurst en op die dag kon je een kaartje kopen voor een avondpicknick. Onder het genot van een wijntje en een goed gevulde picknickmand kon je genieten van de geuren in de witte tuin. Wij hebben even overwogen om een kaartje te kopen maar 30 pond per persoon en dat maal drie, nee dat vonden we toch te duur.
We zullen dus nooit weten hoe heerlijk de witte tuin in Sissinghurst ruikt. Een optie voor mij is om de hele moestuin leeg te halen en daar een witte tuin te maken. Het klinkt verleidelijk maar al die lekkere groenten zou ik toch wel erg missen. Af en toe droom ik dus maar weg bij het zien van de foto’s en met mijn herinneringen.
Vita Sackville-West en haar man Harold Nicolson kochten Sissinghurst in 1930. In 1932 gingen zij op Sissinghurst wonen, pas in 1935 was hun huis klaar. De Witte Tuin werd in 1950 aangelegd. Kort daarna werd Vita ziek en de tuin raakte in verval.
In 1959 kwamen er twee hoofdtuiniers, Pam Schwerdt en Sybille Kreutzberger, dat bleek de redding voor Sissinghurst. Sinds die tijd zijn er alleen maar vrouwelijke hoveniers op Sissinghurst geweest.
Sissinghurst is niet alleen een romantische en serene tuin maar ook een tuin die gemaakt is door een bijzondere vrouw, een groot dichter en schrijfster.
In haar toren vertoefde ze veel, daar schreef ze ook een twintigtal boeken. Ze vond het zeer romantisch om in haar torenkamer te zitten schrijven, niemand mocht haar torenkamer betreden, op enkele personen na, de gezusters Brontë en Virginia Woolf. Ook nu na haar dood is het verboden gebied, een ijzeren hek blokkeert de ingang en als bezoeker kun je alleen naar binnen gluren door de tralies en aanraken kun je niets. Hoe graag je misschien ook even haar pen op zou willen pakken of plaats zou willen nemen achter haar bureautje Ook foto’s maken is verboden.
‘Oh vreemdeling, ga overal
binnen de tuinen die ik schiep
maar kom niet hier, oh kom niet hier,
waar ik schuchter ben maar onvermaard’.
Gedichtje uit het levensverhaal van Vita door Hilda Abbing.
Onder de titel ‘Uit mijn tuin’ schreef ze een tuinboek met veel tips en trucs. Hierin schrijft zij: Mijn voorliefde voor overvloed in de tuin hoort onafscheidbaar bij mijn tuinphilosofie. Ik hou van het royale, overal waar ik het tegenkom, zowel in de tuin als elders. Ik haat alle gierigheid en sjofelheid.
Pam en Sybille hielden in 1991 op met werken en Sarah Cook werd de nieuwe hoofdtuinman. Nog steeds wordt geprobeerd om de sfeer en tradities van Sissinghurst te bewaren.
De tuin blijft levend door steeds weer de beplanting aan te passen, de tuin is daardoor elke keer anders en blijft zo boeien, op mijn verlanglijstje zal altijd nog een bezoek aan Sissinghurst blijven staan.
Sissinghurst is de eerste bekende tuin die ik bezocht heb in Engeland. Een vriendin van Vita, Alvilde Lees-Milne, zei eens dat Sissinghurst één van de mooiste tuinen is. Volgens haar heeft Sissinghurst alles wat een tuin zou moeten hebben. Volgend jaar hoop ik een tuinenreis te maken naar The Lost Garden of Heligan en het Eden Project.
Vita stierf in 1962 en haar man Harold in 1968.
Op 13 april 1967 werd Sissinghurst overgedragen aan The National Trust.
Gedenkplaat bij de ingang van haar oh zo geliefde toren.
Sela Tuinen
Sela/Rust.
Ja, zo voelt het aan als je de Sela tuin binnenloopt. Een oase van rust en stilte. Alleen het gezang van vogels, het zoemen van de vele hommels en bijen en het kwaken van de groene kikkers is te horen. De tuinkamer waar wij een weekje logeren is in Engelse stijl ingericht.
Een klein gezellig huisje met een privé terras. We worden door Ingrid Cornelisse hartelijk ontvangen. Op tafel staat een schaaltje met brownies voor ons klaar. Na de koffie met overigens de overheerlijke brownies hebben we ons eerste rondje door de tuin gemaakt. Hier krijg je even het gevoel dat je in Engeland bent. Zo engels komt deze tuin op mij over. Bij het zien van de Crambe cordifolia (Groene Zeekool) dacht ik aan de witte tuin van Sissinghurst. Net als in Sissinghurst heb ik ook nu weer vol bewondering staan kijken naar de enorme witte wolk tere bloempjes welke zoet geuren.
Sinds een maand staat er in mijn stadstuin een klein plantje Crambe cordifolia, ik hoop dat ik ook eens zo vol bewondering kan staan kijken naar deze plant in mijn eigen tuin. Bij de vijver is het heerlijk toeven, de groene kikkers geven je een gratis concert, wat een geluid produceren deze beestjes. Zodra er één begint volgt de rest vanzelf. Vele water en moerasplanten omzomen de vijver, libellen en waterjuffers scheren over het water.
Ieder avond heb ik even bij de vijver gezeten, een serene rust valt over je heen.
De geur van de rozen, die over gemetselde bogen hangen, komt je tegemoet als je door het kleine laantje loopt. Vanaf de huiskamer van de familie kijk je door een laan vol klimpanten en rozen naar het einde van de tuin.
‘Je opende de openslaande deuren
het leek of met de rozen rond het gras
het paradijs teruggewonnen was,
alleen met nog meer kleuren en meer geuren’
Mijn droom werd voor één week werkelijkheid. Deze tuin voelde als thuiskomen.
Alle elementen die een tuin aantrekkelijk maken kom je hier tegen, een vijver, een gazon met een lommerrijke boom om onder te toeven, een veldje wilde bloemen en grassen, zitjes verspreid door de hele tuin, schaduwplekken en mooie borders. Zelfs een piepklein moestuintje met kas vlakbij de vijver.
In de tuin worden regelmatig concerten gegeven in hun eigen openlucht theater. De eerste zondag van ons verblijf hebben ook wij daar van kunnen genieten. Onder het genot van thee met brownies en muffins.
De tuin en de rust was voor ons al heel verrassend, het ontbijt zullen we echter ook nooit meer vergeten, de vele warme en koude hapjes, het fruit en de broodjes ,super, Ingrid nog bedankt.
‘Wie dit gekend heeft moet maar niet meer zeuren.
De dagen van de rozen zijn zo ras
vervlogen dat ik ze na jaren pas
weer dromen kan in geuren en in kleuren’
De strofen komen uit het gedicht ‘De Rozen’ van Kees Stip.
