Laatste bietjes
De laatste bietjes afgelopen zaterdag geoogst.
Op de moestuin was het ijzig koud, de noordenwind veegde over de tuin. De handen rood van de kou en de schouders diep weg getrokken in het warme fleece vest hebben we toch nog een paar klusjes verricht. De mooie kroppen krulandijvie waren bevroren geweest en in plaats van groen nu bruin, zonde. De composthoop vaart hier dus wel bij maar onze magen blijven leeg. Het klinkt dramatisch maar zo erg is het nu ook weer niet. De vriezer en het zoldertje staan nog behoorlijk vol. Dit weer was natuurlijk uitstekend voor de spruitjes en de boerenkool, even de vorst erover.
Hoe anders was het vrijdag, in de luwte van de bomen van de begraafplaats en in het zonnetje liepen we samen met een verslaggever van het Noordhollands Dagblad over ons complex.
Op 27 november bestaat de vereniging van Volkstuinhouders, De Razende Bol, 90 jaar. Dit wordt gevierd met een receptie en natuurlijk met een artikel in de plaatselijke krant. De grijze bolletjes treffen zich vandaag om er een bijpassende foto van te laten maken voor de krant. Jammer genoeg is het vandaag een sombere grijze dag en niet het stralende weer van vrijdag of gisteren. De vereniging is 90 jaar jong, dat wordt tevens mijn leidraad in de speech op de receptie. Kijk je naar ons bestuur dan is de afstand naar 90 dichterbij dan de afstand naar 50 maar de grijze bollen zijn nog steeds enthousiast. Volgens de verslaggever zagen de mannen er jonger uit dan hun leeftijd deed vermoeden. (Over mij, de enige vrouw in het gezelschap, heeft hij niets gezegd. Wat mij ook opviel aan de mannen werd gevraagd wat voor werk zij hadden gedaan en aan mij waar mijn vader vandaag kwam. Terwijl ik ook een werkzaam leven achter de rug heb, een verslaggever dus van de oude stempel, vrouw achter het aanrecht en de man centjes verdienen.)
Altijd buiten bezig zijn plus de rust van de tuin en de natuur maken dat ze er minstens 10 jaar jonger uitzien. Geen mensen die zich achter de, spreekwoordelijke, geraniums verschuilen.
Op de tuin gaat het nu snel bergafwaarts, alleen de wintergroenten staan nog op de tuin, de laatste Dahlia’s zijn uit de grond, alleen de Canna indica moet ik nog rooien. Dit jaar staan er al 5 mensen op mijn lijstje die graag een stukje van deze plant willen hebben en dat komt goed uit want ik wil er graag wat van missen. Dit jaar zijn ze extreem groot geweest en hebben ze zich explosief vermeerderd. De planten moeten voor een deel ruimte maken om de nieuwe aanwinsten een plekje te geven, zoals de broccoletto en de broccoli ‘nine star perennial’, de laatste is een vaste doorlevende witte broccoli. De broccoletto is een oude Italiaanse groente waarbij het blad, wat een iets pittige smaak heeft, als raapsteeltjes en de bijna bloeiende gele bloem als broccoli gegeten wordt .
De Cima di Rapa, zoals hij in Italië heet is nauw verwant met bloeiende koolsoorten uit het Verre Oosten.
De laatste bietjes uit de tuin zijn niet erg groot meer geworden maar nog voortreffelijk te gebruiken voor Chips van rode biet.
- 6 rode bietjes
- rachide olie.
Schil de rode bietjes. Snijd ze in flinterdunne schijfjes met een scherp mes. Leg ze op keukenpapier zodat ze al wat vocht afgeven.
Verhit de frituurpan op 140°C. Leg een aantal schijfjes op de bodem van de frituurmand en frituur ze tot ze licht van kleur veranderen. Dan hebben ze zowat alle vocht verloren en zijn ze klaar. Zorg er tijdens het bakken voor dat de schijfjes niet aan elkaar kleven. Roer desnoods voorzichtig met een vork de schijfjes los.
Leg de schijfjes op keukenpapier en laat ze goed uitlekken. Je kunt er eventueel nog wat zeezout op strooien. Bedek de bodem van een doos met keukenpapier, leg daarop de chips en sluit de doos.
De fotootjes geven een impressie van ons complex.
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.
