Licht en schaduw
Deze week bereikte de zon, voor het eerst dit jaar, weer het donkerste plekje in de tuin. Een teken dat de dagen gelukkig weer lengen. Het leek alsof de klimop zich even oprichtte en zijn blaadjes ten doop hield in deze eerste zonnestralen.
Vogels schraapten hun keeltjes en gaven een voorproefje van de lente. De bomen schudden even hun takken om het winterse gevoel te verjagen. De twijfelberk wierp een lange smalle schaduw over de vlinderstruik en keek met zijn treurtak naar de eerste bloemknopjes van de sleutelbloem. Zijn rechtopstaande tak strekte hij uit naar de zonovergoten hemel. De tuin kreeg iets frivools met zijn spel van licht en schaduw.
Licht en schaduw, een lijnenspel dat fascineert. In de woonkamer werd het licht gevangen in het glas en loodraam en toverde schilderachtige kleurschakeringen op de witte wand. Deze momenten had ik graag vast willen houden.
Terwijl ik dit tik, klettert de regen tegen de ramen en loeit de wind om het huis. Het voorjaarsgevoel is teniet gegaan. De wolken verduisteren de zon en de fraaie licht en schaduw silhouetten zijn verdwenen.
Te vroeg wil ik de Lente terug, wil de eerste kikker weer zien spartelen in de vijver, in vervoering raken van het lijnenspel van plant en water. Heimwee naar het mooiste seizoen van het jaar, als de eerste blaadjes weer verschijnen aan de bomen, de eerste zaadjes ontkiemen en de vogels verliefd naar elkaar kijken en druk op zoek gaan naar een mooi plekje voor hun nest.
Je met een warm vest op de bank buiten, de eerste zonnestralen vangt. Licht dat dan overal is, licht dat zo mooi wordt beschreven in het volgende gedicht:
Het licht is rond en rolt naar alle
kanten
de bergen op en af
de dalen door
de wezens in en uit en langs de
planten stijgt het de bomen in
en gaat het alles voor.
Waarheen?
Ik vraag dat niet, ik kom, ik ga,
omdat mijn handen en voeten,
mijn ogen en mijn hart zo moeten
en ik het licht nu eenmaal zo versta.
Pierre Kemp
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.
AnneTanne, 15 januari 2008, 20:19:
Heel poëtische Dini, en daarmee bedoel ik niet alleen het gedicht (kende ik nog niet).
Ik moet zelf weer voortdurend denken aan ‘Lente en ouderdom’ van Cees Buddingh (al wil ik mezelf met 45 jaar nog niet echt ‘oud’ noemen):
‘t Is pas half januari – en toch is het net
of sommige struiken al uit gaan botten.
Hoe ouder je wordt, hoe vroeger
je meent de lente te zien komen.