Normandië
Bij thuiskomst van deze mooie tuinenreis was er veel te doen op de moestuin, oogsten en nog eens oogsten, daarna zou ik het iets rustiger krijgen en tijd hebben om mijn verhaal te schrijven over deze reis. Rust kreeg ik wel maar niet in de vorm die ik bedoelde, het werd een zomergriep met een aantal dagen hoge koorts.
Een tuinreis in 5 dagen van 30 juni t/m 4 juli 2008 met een grote verscheidenheid aan tuinen, van kleine tuinen tot ware parken. Ook cultuur ontbrak niet tijdens deze reis, verschillende stadjes hebben we bezocht. Het begon met een stop in Arras op het grote plein, ... de Grand’ Place, door Unesco dit jaar uitgeroepen tot Werelderfgoed. Niet ten onrechte, ben je op de Grand’ Place en je ziet al die mooie geveltjes dan kun je alleen maar hopen dat dit bewaard mag blijven.
Diezelfde dag hebben we de eerste tuin bezocht Jardins de Maizicourt, 25 km ten noordoosten van Abbeville. Het is een romantische tuin met elegante hoekjes en verrassende doorkijkjes. De meer dan twintig verschillende tuinkamers hebben elk hun eigen sfeer.
Van romantisch tot wild en van weelderig tot strak. Deze tuin is in 2006 gekozen tot de mooiste tuin in Frankrijk en hier is nog niet alles mee gezegd, ook de straat ziet er erg mooi uit, borders aan beide zijden, zelfs langs het slootje bij de weiden en rondom de kerk staan bloeiende planten. Het ziet er allemaal perfect uit, een genot om er langs te lopen. Dit alles wordt onderhouden door Catherine Guevenoux,
Catherine Guevenoux, de eigenares van deze mooie tuin, heeft de tuin in 1989 gekocht. Zij heeft geprobeerd de zones uit haar kinderjaren opnieuw te creëren. Voor wie een artistieke ingesteldheid heeft, is dit een manier om iets de creëren wat voortdurend in beweging is, en zoals Monet zei: “Mijn mooiste doek, is mijn tuin. En voor haar is de mooiste beloning als de bezoekers terugkomen !” Daar twijfel ik geen moment aan, deze tuin is zeker een bezoek waard.
Na een heerlijk diner, goede bedden en verrukkelijk ontbijt gingen we de volgende dag op pad naar Parc Floral Des Moutiers, een tuin met een engels karakter.De witte tuin deed mij erg denken aan de witte tuin in Sissinghurst.
Rondom het fraaie huis van de architect Edwin Luytens liggen de mooie tuinen. Gertrude Jekyll zorgde voor de beplanting. We spreken dan over 1898. In de tuin staat een pergola, wat kenmerkend is voor het werk van Luytens en Jekyll.
In het voorjaar bloeien er vele rhododendrons.
Een gedeelte van de tuin is moerassig waar dan ook voor gewaarschuwd werd, grote Gunnera’s sieren dit gedeelte met paarsblauwe en witte lissen. Iemand van ons gezelschap was erg onder de indruk van dit gedeelte en wilde het op de gevoelige plaat vastleggen, iedere keer dus een stapje achteruit en nog een stapje…., tot het moment dat de foto genomen kon worden, helaas het werd in plaats van de foto een paar prut benen. Gelukkig heeft niemand het op de foto gezet hoorde ik haar later zeggen maar helaas…..
Daarna naar Dieppe, we hebben heerlijk langs de boulevard gelopen, het was die dag erg heet en onze hoeden lagen natuurlijk keurig in de kast in de hotelkamer. Resultaat, verbrand gezicht. Onder het genot van een visbroodje en een patatje liepen we richting krijtrotsen, voor mij een eerste kennismaking met dit fenomeen. Thuis zijn er duinen maar dit vind ik toch wel erg mooi. Ook het kasteel bovenop de rotsen is indrukwekkend. Vele foto’s zijn er gemaakt. Peter vond terwijl hij even naar de vloedlijn liep een mooie steen, een waar kunstwerk. Zijn geschenk van de zee, ondertussen is hij op een sokkeltje in de vorm van een grote kiezelsteen geplaatst en staat bij ons op de vensterbank. Een vakantieherinnering aan Dieppe.
De tijd ging veel te snel maar Anton, onze chauffeur, is onverbiddelijk, tijd is tijd en natuurlijk kan het niet anders als je zoveel wilt zien in 5 dagen. De volgende tuin die we bezochten ligt tussen Rouen en Dieppe. Parc Floral le Clos du Coudray. Een tuin van 25.000 vierkante meter. Een tuin bij twee oude cottage woningen. Een heerlijke tuin om te wandelen maar ook om af en toe even weg te dromen op een bankje onder een boom.
Een tuin om je schilderspalet ter hand te nemen stond er in onze beschrijving, daar ben ik het helemaal mee eens als de tijd die we daar doorbrachten daarvoor niet veel te kort zou zijn. Minstens twee dagen heb je nodig om wat eerste aanzetten van al die prachtige plekjes op papier te zetten.
De avond brachten we weer door in de eetzaal, de mooi opgemaakte borden waren een lust voor het oog. Soms ook een hilarisch moment, de man met het schuiertje kwam langs om de broodkruimeltjes van tafel te verwijderen. Dit had ik nog nooit eerder gezien, de ober die tussen twee gangen door even de tafel met een minuscuul klein schuiertje en blikje schoon kwam schuieren. Sommige dames kregen hier wel heel erg de slappe lach van maar de ober bleef strak voor zich uit kijken.
Woensdag stonden de tuinen van Claude Monet in Civerny op het programma. De beroemde watertuin, die op vele van zijn schilderijen te bewonderen zijn en het gedeelte waarvan de kleuren een mengeling zijn van een schilderspalet. Ik had me hier heel erg op verheugd, zijn tuin, atelier en huis, om dat allemaal te bekijken en toch viel het tegen. De borders in al zijn kleuren zijn mooi maar niet geschikt voor zoveel bezoekers, delen zijn daarom afgezet om de bezoeker gelegenheid te geven toch wat foto’s te maken zonder dat er mensen op staan. Het mooiste vond ik de kunstcollectie japanse prenten, een prachtige verzameling. Zijn atelier is nu een winkel, de commercie heeft hier heel erg toegeslagen, zoveel dure kitsch bij elkaar, wat je ook ziet als je in de winkel van het van Gogh museum in Amsterdam bent. Een boekje, kalender, beker, sjaals enz. allemaal bedrukt met één van de schilderijen. Ik kan nu zeggen dat ik in de tuin en het huis van Monet geweest ben maar ben wel een illusie armer.
Les Jardin d’Angelique werd voor mij de mooiste tuin van deze reis, de witte tuin met een overvloed aan bloemen en heerlijk veel soorten door elkaar, waar ik zo van hou maar door de buxusrand werd alles keurig in toom gehouden. Een tuin naar mijn hart, bij het oversteken van het grote grasveld kwam je in de tweede tuin, een complete verrassing. slingerende paadjes, een bruggetje en achter iedere bocht was wel weer een verrassend element. Ook de toilethuisjes waren grappig om te zien, iedereen dus even gluren en dan ook van het interieur toch maar een foto maken. Bij de tuin van Monet hadden we tijd over maar in deze tuin kwamen we tijd te kort, hier had ik graag wat langer vertoeft.
Daarna op naar Rouen, van half vijf tot 9.00 uur ‘s avonds mochten we deze stad gaan verkennen, gelukkig is dit centrum niet zo groot en wilden we het wat rustiger aandoen maar we hebben toch weer de pootjes behoorlijk laten rennen. Plattegrond mee van de VVV en op naar de bezienswaardigheden. Natuurlijk eerst de kathedraal Notre Dame bezichtigd maar ook niet al te uitgebreid want er is nog zoveel moois te zien. We zijn de kleine stille straatjes achter de kerk ingegaan, het eerste wat we tegen kwamen was een theewinkeltje met de mooie naam Félici Thé en als ware theedrinkers moest er natuurlijk eerst iets gekocht worden voor ons assortiment thuis. Vele oude historische gebouwen hebben we op de kiek gezet. Bij de nieuwe kerk met het monument voor Jeanne d’Arc hebben we een tijdje rondgelopen. Een apart gebouw maar of we het ook mooi vonden weten we niet.
Donderdag, een bezoek aan Jardin De Vasterival maar omdat het nog te vroeg was even een stop bij een mooi kerkje aan zee in Varengeville-sur-Mer.
Een kerkje met apart gebrandschilderde ramen ontworpen door de bekende Franse kunstschilder Georges Braques. In deze kerk is ook de tombe van Georges Braque. Op het kerkhof heb je een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan en de krijtrotsen.
Citaat Georges Braque:
‘Alles om ons heen is in diepe slaap verzonken. Een lichtstraal van het dichterschap is nodig om de werkelijkheid te onthullen.’
Hoe toepasselijk op deze plaats.
Na dit uniek gelegen kerkhof op weg naar Madame Sturdza, prinses van haar eigen koninkrijk Jardin de Vasterival, waar zij de scepter zwaait over huis, tuin en personeel en ook zou zij dat graag willen doen over haar bezoekers. Met haar fragiele verschijning krijg je heel even het gevoel van tederheid, het oude dametje van 90 jaar met haar zachte stem maar bij het horen van haar woorden verdwijnt die tederheid al gauw. Toch wel vrij stevig staat ze op haar boomstronk met de cultivator in haar hand, ik dacht als steun maar het is eerder de stok waar vroeger mee geslagen werd voor het geval je niet naar haar luistert. Bij het betreden van haar borders krijg je eerst een waarschuwing, zo vertelt zij, bij de tweede keer zal zij niet schromen om met de cultivator je neer te sabelen. Het personeel wat de rondleidingen zal geven loopt zelf ook met zo’n werktuig. Haar zachte stemmetje is amper te verstaan, totdat iemand uit ons gezelschap een aardig woordje tegen haar hond zegt, op dat moment komt er een volume uit dat kleine vrouwtje en buldert ze: Don’t speak to the dog, it’s my friend.
Foto’s mogen we niet maken er wordt verwacht dat je haar boek of foto’s koopt. De foto’s heb ik gekocht maar zijn van een zeer slechte kwaliteit. Zonde van mijn geld.
Tijdens de rondleiding werd ons veel vertelt over de aanleg en onderhoud van het park, iedere keer wordt er weer een nieuw stukje grond omgetoverd tot tuin en werkelijk ze heeft zonder tekening alleen met haar eigen inzichten hier een park aangelegd waar veel mensen vol bewondering naar zullen kijken en terecht. Je merkt dat het personeel voor haar kruipt want tijdens de wandeling gleed onze gids uit in een border, je zag haar verbleken en met de cultivator werd alles zo goed mogelijk weggewerkt. Volgens mij is ze na de rondleiding terug gegaan om alles glad te strijken zodat Princesse Sturdza hier maar niets van zal merken. Haar bezoekers heeft ze echter niet kunnen drillen want na nog een laatste toespraak van haar waarna zij zich terug trok in haar paleisje werd de hond door velen aangehaald en toegesproken. Een geweldig vrolijke Golden Retriever.
Na een lunchpauze in Dieppe vertrokken we naar Jardin de Valérianes, volgens de beschrijving een echte Lady’s Garden, al weet ik niet wat ik me hier bij voor moet stellen, is dat iets zoets of toch heerlijk rommelig? Het werd gelukkig het laatste, geen overgecultiveerde tuin maar een tuin van mensen met passie. De tuin bestaat uit twee delen, aan iedere kant van de weg één. De ene tuin kun je wel romantisch noemen, de andere tuin is een japanse tuin in aanleg, werkelijk dat wordt een plaatje. Zoveel aparte planten als hier staan, nooit heb ik een boom gezien met een blad wat lijkt op pijpekrullen.
Zo mooi als deze boom staat bij de vijver met zijn goudglanzende vissen, deze boom geeft je gelijk een vrolijk gevoel. Samen werkt dit echtpaar, naast hun baan, hij werkt fulltime, zij partime, aan deze tuin. Bedenken de aanleg en de beplanting, een knap staaltje vakmanschap, in de toekomst willen zij ook beginnen met bed & breakfast. Deze tuin wil ik over een aantal jaar graag terug zien. Beiden in korte broek met bruine benen en stevige schoenen waren ze in de tuin aan het werk soms dacht ik, wie is wie maar aan de voorkant kon je het verschil toch wel zien.
Van het plaatsje St Valery en Caux zelf hadden wij nog niets gezien, dus de laatste gelegenheid om dit toch even te doen. In de stromende regen hebben we het haventje en de kust bekeken daarna toch maar gauw naar het Hotel du Casino om ons voor te bereiden op ons laatste diner in dit hotel. Wat ons deze reis opviel waren de dorpjes met al hun bloembakken en bloemversieringen. Een lust voor het oog. Waarom kan zo iets niet in ons land? Stadbesturen ga tijdens uw vakantie eens kijken in die mooie franse dorpjes.
Dan is het alweer de laatste dag, we bezoeken nog één tuin Abbaye et Jardin de Valloires. De abdij dateert uit de 18de eeuw, helaas mochten we deze niet bezichtigen.
Het rosarium waar de rozen met verschillende soorten groente gecombineerd werden is wel heel apart, iets wat je niet verwacht in een klassiek aangelegd gedeelte, de tuin Jardin de Jean Baptiste Lamarck of zoals deze tuin ook genoemd wordt, De Evolutietuin, sprak mij het meeste aan. De tuin die de oorsprong verbeeld, met iedere traptrede ga je vooruit in de tijd, tot dat je aan de rand van het bos staat en de geschiedenis van de mens, de aarde en het klimaat kunt volgen.
Elle l’a Toujours
à sa disposition
et c’est pour elle
un moyen sans bornes
avec lequel elle fait
comme les moindress
Jean Baptiste Lamarck (1744-1829)
Hydrogéologie 1802
Onder het genot van een met bloempjes versierd gebakje hebben we nog even na genoten van deze tuin.
Op de terugreis hebben we bij een laatste stop bij een wegrestaurant nog even wat foto’s gemaakt met een wel heel aparte steen aan de rand van de snelweg met de tekst: le point du jours.
Na ons diner in een hotel bij Gent werd de terugreis aanvaard, wij bleven nog een nachtje in Soest, het was te laat om nog naar huis te vertrekken, we hebben weer een goed verzorgde reis gemaakt en onze dank gaat dan ook uit naar Ank en Anton.
De vele foto’s die we gemaakt hebben kunt u hier bewonderen.
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.
AnneTanne, 22 juli 2008, 20:25:
Wij zijn begin juli ook een weekje in Frankrijk geweest (vooral Bourgondië), met helemaal op het einde ook een dagje Giverny.
Dat was met name de wens van manlief, maar ikzelf ging er met zeer gemengde gevoelens naartoe: ik verwachtte me namelijk aan een tuin die door hordes bezoekers was plat- en kapotgelopen… Maar omdat we dus gewoon met ons gezinnetje waren, en in Giverny zelf verbleven in een heerlijke chambre d’hôtes, konden we de tuin al in zo gauw die open ging.
En dat maakte dat we die nog in relatieve rust konden bekijken, en ik er méér van heb genoten dan gevreesd. Zo zie je maar wat verwachtingen kunnen doen…
(Mijn foto’s van Giverny – de tuin van Monet en die van het Amerikaans museum -vind je op http://picasaweb.google.be/vanroya/Giverny
Dini, 22 juli 2008, 21:26:
Je foto’s bekeken Ann en het ziet er zo heerlijk rustig uit, ook scheen de zon en dat alleen maakt het al veel zonniger. Volgende keer als ik weer een bekende tuin ga bezoeken zal ik geen verwachtingen meer koesteren dan kan het nooit tegen vallen. Ik had me heel erg verheugd op zijn atelier en dan is het een grote teleurstelling als je een winkel vind met alleen artikelen met afbeeldingen van zijn schilderijen.
Margriet, 28 juli 2008, 22:40:
Dag Dini,
Wat leuk om je verslag over Normandië te lezen.
Al die plekjes ken ik, zo herkenbaar. Jullie hebben ook wel een aantal van de leukste tuinen gezien. (Coudray, Angelique, Moutiers) De tuin bij Abbeville zal ik onthouden, hij ligt eigenlijk net iets te ver van het huis. (huis staat 10 km onder St.Valery en Caux)
Wij zijn vorig jaar in de Jardin Plume geweest, ook echt een aanrader. Ligt wat ten oosten van Rouen. Mooie kwekerij ook, aardige mensen.
Tuinen van Monet? Zelfde idee als jij. Leuk om er geweest te zijn maar erg toeristisch. Wij waren er ergens eind juli en dan is de eerste tuin toch echt wel op zijn retour. Ik kon wel zien dat het mooi geweest moest zijn, al die uitgebloeide papavers en rozen…....Hoop er ooit nog eens in mei heen te gaan al was het alleen maar voor de papavers.
We zijn net weer thuis uit Frankrijk en het was heerlijk om even je verslag te lezen en je foto’s te zien. Net of ik er weer was!
Groeten, Margriet. (Sint Pancras)
Dini, 29 juli 2008, 11:46:
Leuk om je reactie te lezen Margriet. De tuinenreis was erg mooi. Fijn dat ik je door mijn verhaal en foto’s weer even in vakantiesfeer kon brengen.