Ode aan een vrouw
Genietend van de zonnestralen in het winters landschap liep ik op de één na laatste dag van het jaar door de Grafelijkheids duinen.
Kristallijne vormen van bevroren water waren er te zien op de halmen van het helmgras en andere duinplanten. Een duingebied waar de graaf van Egmond ooit eigenaar van was, verklaart de naam van deze duinen.
Vroeger vormden deze duinen de kern van Huisduinen, toen nog een eiland in zee. De duinen zijn dus eigenlijk restanten van een oud waddeneiland. Een bijzonder duingebied met natte en droge delen, waar veel water- en moerasvogels voorkomen.
Er grazen Konikpaarden en Schotse Hooglanders. De konikpaarden zijn sinds 2007 in de duinen. De Grafelijkheids duinen zijn net als zo veel andere duingebieden flink verruigd met grassen. De kudde Schotse hooglanders doen hun best maar zij kunnen het gras niet kort genoeg afgrazen, de Konikpaarden echter wel. Het inzetten van deze dieren wordt gedaan om de tapuit, kommavlinder, konijnen maar ook de zandhagedis weer terug te krijgen in ons mooie duingebied. Dankzij een gift van Marjolein Bastin zijn deze Konikpaarden nu in de Helderse duinen.
De tapuit was een algemene vogel in de duinen maar door verruiging is hij praktisch verdwenen, een tapuit houdt van de zogenaamde ‘grijze duinen’.
De tapuit gebruikt oude konijnen holen om te nestelen, gelukkig zijn er bij ons in de duinen nog wel konijnen en zijn ze niet zo als in de meeste duingebieden door ziekte verdwenen.
Terwijl ik in de duinen liep had ik een bijzondere ontmoeting met een vrouw, vol bewondering heb ik naar haar staan kijken. Ik was zo onder de indruk van haar dat ik vergat om een foto van haar te maken, zo blijft ze tot het einde van dit verhaal een mysterie.
Ode aan een vrouw
De laatste mistflarden zijn bijna
verdwenen,
op de duintoppen vallen de eerste
zonnestralen,
in dat prachtige licht staat
ze plotseling voor mij.
We schrikken allebei,
haar lang bewimperde ogen
kijken me met omfloerste blik aan,
haar rondingen zijn zeer vrouwelijk.
Ik sta sprakeloos,
haar roodbruine haren
omhullen haar totaal,
een stralende schoonheid.
Ze knipoogt naar mij,
nooit eerder aanschouwde
ik zoiets moois,
een unieke vrouw, een wonder
ja, een wonder
deze “Schotse Hooglandse”.
Mijn laatste stukje in het jaar 2008, ik hoop tot ziens. Fijne jaarwisseling.
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.
Brimstone, 31 december 2008, 17:49:
Wat een prachtige afsluiting van het jaar deze ontmoeting.
AnneTanne, 1 januari 2009, 09:37:
Ik wens jullie een boeiend en bloeiend tuinjaar toe!