Pionier
Pioniers zijn planten en dieren die als eerste bezit nemen van nieuwe grond of opnieuw vrijgekomen grond. Voor het gemak ga ik er vanuit dat dit ook geldt voor onze nieuw aangelegde voortuin. Als eerste de bestrating aangepakt, betontegels eruit, gebakken klinkers erin. De beplanting bestond uit straat- en raaigras, hoornbloemen, een enkele roos, cotoneaster en wat sneeuwklokjes. Die laatste mochten blijven, de overige planten waren goed voor de container. De nieuwe beplanting bestaat uit varens, siergrassen, bloeiende planten en een prachtige rode Japanse struikesdoorn.
Onze pionier was een oude zwart/witte kat die de hele voortuin en voornamelijk de esdoorn in bezit nam als persoonlijk eigendom. Deze struik biedt nu eenmaal meer uitzicht dan inkijk en is een goede uitvalbasis. Aanvankelijk was het beest erg schuw, smerig en vooral hongerig en nam genoegen met alles wat er aan voer werd aangeboden. Later, toen het beestje wat beter in het vel zat en zich zelf ook weer schoon ging houden bleef er wel eens een bakje eten staan wat dan door een passant werd leeg gegeten. Op een ‘kwade’ morgen kwam beestje kreupel aangestrompeld van de overzijde van de straat. Ineens had het beest een naam, ‘Manke Nelis’. Later is gebleken dat de vermoede kater een poes was en is het veranderd in “Manke Neelie’. Gelukkig herstelde Neelie voorspoedig.
In ieder geval, Neelie was blij met de in bezit genomen grond en Esdoorn die voornamelijk diende als “parasol’, waarnemingspost en slaapplaats. Nu moesten de regels nog worden aangepast naar katten normen. Wanneer er voer moest komen, klom Neelie op de gebeeldhouwde kop zodat ze vanuit het huis goed zichtbaar was en ging pontificaal staan mauwen. Dit was het teken dat het maal geserveerd kon worden. Als dat allemaal gelukt was en de inhoud van het bakje voldeed aan de hoge kwaliteitseisen dan kreeg de goede geefster of gever een kopje. Het ‘personeel kon dan weer naar binnen in afwachting van de volgende oproep. Om het voor ons niet te ingewikkeld te maken kwam ze ‘s morgens om half zeven met uitzondering van het weekeinde. Verder rond lunchtijd, bij het avondeten en ook nog een klein hapje voor het slapen gaan.
Aan het begin van een nieuwe week is Neelie niet verschenen bij het ‘ontbijt’.
Vreemd want haar kattentrouw was groot en haar biologische klok liep op tijd. Van de overburen hoorde wij dat ze was aangereden door iemand die het niet zo nauw heeft genomen met de snelheid in onze 30 km straat. Zoeken heeft niets opgeleverd, Neelie was en bleef onvindbaar. Op zaterdagmiddag kwam ze uit het niets te voorschijn. Zich zelf voortslepend op drie pootjes richting ons tuinpoortje. Oppakken was niet mogelijk. De arme drommel raakte volledig in paniek. We hebben haar met rust gelaten tot ze weer wat gekalmeerd was en ja een hapje ging er wel in. De kattemand om naar de dierenarts te gaan werd te voorschijn gehaald maar ze wilde er met geen mogelijkheid in. Opnieuw paniek.
Tijd voor een nieuw plan hebben we niet gekregen. Ze ging zoals ze was gekomen. Op drie pootjes het poortje door.
Ze heeft nog één keer omgekeken.
Gastschrijver: Peter
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.
