Ravage
Een jaar geleden stond de moestuin op 26 juni helemaal blank. Oogst mislukt. Ook dit jaar gingen op die dag de elementen te keer. s’Avonds kwam ik op de moestuin en zag dat de storm behoorlijk huis had gehouden. Het zag er triest uit. Het mooie koninginnekruid bij het tuinhuisje was bij de grond afgeknapt. De Rudbeckia lag plat.
De struiktomaten lagen verwaaid tegen het gaas. Ik was juist zo blij met deze struikjes, ze stonden volop in bloei en verheugde me op de overheerlijke tomaatjes die er aan zouden komen…..helaas.
De pronkbonen hingen zielig langs de bamboestokken naar beneden. De Pattisonplanten waren bijna met wortel en al uit de grond getrokken. Zelfs de stelen van het komkommerkruid, met een doorsnee van 5 centimeter, waren afgeknapt.
De prachtig bloeiende Dahlia’s hingen scheef weggezakt en meerdere Dahliabloemen lieten hun kopjes hangen. Het huilen stond me nader dan het lachen. Mijn eerste reactie was, ‘ik stop er mee’, hier heb ik geen zin meer in.
Ik heb alleen even wat courgette, komkommer en sla geoogst, de wind ging nog aardig te keer. Zin om op te ruimen had ik niet. Alleen mopperen dat lukte aardig.
Nu we een week verder zijn ziet de tuin er al weer wat beter uit. De tomatenplanten en komkommerkruid zijn gerooid. De Rudbeckia is opgebonden en de Lange Ereprijs krijgt vanuit het midden al weer nieuw blad.
Deze week heb ik de eerste nieuwe aardappeltjes gegeten met vers gekookte bietjes. Op dat moment wist ik weer waarvoor ik al dat werk verzette, die smaak ….......onbeschrijflijk.
Reacties
Op dit artikel kan niet gereageerd worden.
